.Noas matark

Lenge har eg leita etter ein MatSamleKasse slik at eg kan dele opp lunchen i dei delane den består av, for så å leggje dei i kvar sitt lille rom. Når den etterlengta lunchen endelig kjem vil det då vera mykje morosamare enn vanleg fordi eg kan bygge maten heilt i frå grunnen av. Ein positiv bikonsekvens er at skivene ikkje blir mjuke av tomatene, at osten ikkje blir blaut av paprikaen, at youghurten ikkje ligg hjelpeslaus nedi sekken utan lokk, at knekkebrøda ikkje visnar henn på grunn av smøreosten, og at heile lunchen ikkje blir knøvla i saman i ein pose (som Fru Forelder ville ha formulert det).

Og no har eg funne ein. På TupperWare-party .D Og er eg glad. Eg er kjempe glad!


Den heiter Noa og er stor og turkis og god og mjuk og tøff og alt på ein gong. Me har allereie blitt kjempe gode vener og skal vera det for alltid.


I tillegg fekk eg denne, som foreløpig bur i pennalet mitt, og har av den grunn blitt offer for diverse kjedelige timar i Gjøkeredet. Dei som har greie på det seier at eg skal opne syltetøyglas og korkar og vanskelege mannehjarter med den, men eg syns det fungerar fint som underhaldning, og har derfor veldig lite planar om å busetja den ein annan plass.

Ingen kommentarer

Skriv en ny kommentar

hits